'Het Dommelblad' online

Het Dommelblad is dé gelegenheid voor cursisten van de CKE-schrijversschool om hun schrijfkunsten te presenteren. Dit jaar bestaat het bijzondere blad negen jaar. Het blad werd gemaakt in samenwerking met deelnemers aan de cursus fotografie van Paul Veltman bij de CKE-school-voor-beeldende-kunsten. De fotografen kregen vooraf enkele inzendingen en moesten daarbij een beeld 'zoeken'.

Wilt u een exemplaar van het Dommelblad 2009 ontvangen? Stuur dan een mail naar info@cke.nl met uw adresgegevens o.v.v. Dommelblad 2009.

Wilt u nu al publiceren?
Dat kan! Stuur uw bijdrage naar Koos van den Kerkhof. Hij redigeert waar nodig, waarna uw inzending op deze pagina te vinden is.

---

Nieuw leven

Bianca Mastenbroek

Sanders ogen werden groot van verbazing. Hij voelde met zijn hand aan zijn voorhoofd. Warm, maar niet bloedheet. Toch moest hij koorts hebben, hij zag waanbeelden. Aan het voeteneind van zijn bed stond de paashaas, met lange flaporen, grote bruine kijkers en een dikke glimlach. De paashaas klapte in zijn voorpoten en op de grond verscheen een kleurenpracht aan paaseieren. Sander trok het dekbed over zijn hoofd. Hij mocht dan wel ziek zijn, maar dit ging te ver. De paashaas in september. ‘Je kunt je niet verstoppen. Het is tijd, je moet een keus maken,’ klonk het dof onder de dekens. Langzaam trok hij zijn dekbed naar beneden, zodat hij er net overheen kon kijken. ‘Wat wil je? Ga weg,’ mompelde hij. De paashaas liet een van zijn flaporen hangen. ‘Waarom zijn mensen toch altijd bang voor mij?’ Sander gooide de dekens van zich af. ‘Ik ben helemaal niet bang voor je. Je bent een droom.’ ‘Of jullie zijn bang voor mij of ontkennen mijn bestaan.’ Wat bazelde dat konijn? ‘Je bestaat ook niet!’ De paashaas schudde zijn kop. ‘Laat maar. Luister, jouw tijd is voorbij. Maak een keus.’ Hij wees naar de eieren op de grond. ‘Wat loop je te kletsen? Ga weg! Ik ben ziek, hoor.’ ‘Inderdaad,’ zei de paashaas. ‘Jij bent ziek en over een paar minuten ben je dood.’ ‘Wat?’ Sanders hart begon te bonzen. Dit was geen leuke droom meer. ‘Ik weet dat het even schrikken is. Maar er is niet veel tijd meer, kies een ei.’ Stomverbaasd staarde Sander naar de eieren. Een gele met een roze strik. Een paarse met blauwe bolletjes. Een felgroene met bloemetjes... ‘Ieder ei staat voor een wereld waarin je na je dood terechtkomt. Je bepaalt zelf hoe je volgende leven eruit ziet.’ ‘Dit kan niet waar zijn,’ fluisterde Sander. ‘Jij brengt chocolade-eieren voor kinderen.’ Nu liet de paashaas ook zijn tweede flapoor hangen. ‘Dat maken de mensen ervan, omdat ze bang voor me zijn. Geloof me als ik zeg dat ik je een nieuw leven breng.’ Vanonder zijn vacht haalde hij een gebroken eierschaal tevoorschijn. De schaal verbrokkelde langzaam op zijn hand. ‘Zoals je ziet, is er niet veel tijd meer.’ ‘Maar je bent de paashaas!’ gilde Sander. ‘Of jij maakt een keuze, of ik doe het. Kies je eigen leven! Iedereen gaat dood. En ik weet dat je jong bent, te jong. Maar er zijn fantastische werelden die op jou wachten. Er zijn ook minder mooie plaatsen…’ De eierschaal brokkelde nog verder af. ‘Hoe moet ik in hemelsnaam kiezen?’ Sanders stem was niet meer dan een hese fluistering. ‘Laat je gevoel spreken. Kies het ei dat je aanspreekt.’ Sanders hart leek een trom die zijn einde met zware slagen aankondigde. Weer brokkelde er een stuk eierschaal af. ‘Kies nu, jongen,’ zei de paashaas zacht. Sander zweette. Ik ga dood, realiseerde hij zich. De tranen sprongen in zijn ogen. Ik wil helemaal niet dood! Mama! Papa! Help! De paashaas hupte naar hem toe en pakte zijn hand. ‘Wees niet bang, ik ben bij je. Laat het maar gebeuren. Maar kies een ei. Doe het nu.’ Sanders ogen vlogen over de eieren. Die zwartwitte? Of die hemelsblauwe met gouden sterretjes? Of toch…? ‘Kies,’ zei de paashaas. Het kostte Sander al zijn kracht om zijn hand op te heffen en te wijzen. Zijn bibberende vinger wees naar een zilveren ei met blauwe, groene en rode strepen erop. ‘Dat lijkt mij een uitstekende keuze,’ zei de paashaas met een glimlach. ‘Sluit je ogen, jongen. En heb een mooi volgend leven.’ Sander sloot zijn ogen en blies zijn laatste adem uit. In het donker verscheen een zilveren lichtpunt dat groter en groter werd.