'Het Dommelblad' online

Het Dommelblad is dé gelegenheid voor cursisten van de CKE-schrijversschool om hun schrijfkunsten te presenteren. Dit jaar bestaat het bijzondere blad negen jaar. Het blad werd gemaakt in samenwerking met deelnemers aan de cursus fotografie van Paul Veltman bij de CKE-school-voor-beeldende-kunsten. De fotografen kregen vooraf enkele inzendingen en moesten daarbij een beeld 'zoeken'.

Wilt u een exemplaar van het Dommelblad 2009 ontvangen? Stuur dan een mail naar info@cke.nl met uw adresgegevens o.v.v. Dommelblad 2009.

Wilt u nu al publiceren?
Dat kan! Stuur uw bijdrage naar Koos van den Kerkhof. Hij redigeert waar nodig, waarna uw inzending op deze pagina te vinden is.

---

Het geluid van Luts

Peter Joziasse

Het moet Luts-luts zijn die binnenkomt, onmiskenbaar Luts-luts. Er is geen ander mens die een dergelijke entree kan maken. Het lunchgeroezemoes stokt. De anarchie van het getikketak van bestek op stenen borden komt tot stilstand als het eetcafé zich vult met zijn imposante aanwezigheid. Hijgend als een molenpaard en met zijn enorme voeten stampend op de plankenhouten vloer loopt hij in mijn richting. Geheel overbodig meldt hij met bulderende stem -Ik ben binnen, binnen- . Alles is te veel aan deze man. Zijn volumeknop kent twee standen, luid en luider. ‘s Mans voetstappen verraden zijn gewicht, de amechtige ademhaling zijn conditie. Luts-luts heeft de eigenaardige gewoonte het laatste woord van zijn zinnen te herhalen. Vandaar zijn bijnaam. De bar is zijn stek. Het voordeel daarvan is dat hij zijn geweldige lijf niet in een stoeltje aan een van de tafeltjes hoeft te persen. Het bijkomende voordeel is dat de logistieke lijnen kort genoeg zijn om aan zijn gestage consumptieafname het hoofd te bieden. Als Luts-luts zich naast mij heeft geposteerd op zijn vierkante meter aan de bar, herstelt het geroezemoes zich enigszins. Maar het geluid is nu een beetje bescheidener dan daarnet. Als zijn -Tap voor mij es een potje bier-bier- tegen de achterwand van het café uiteenspat wordt de bierkraan met een doffe boink geopend. Klokkend vult de kastelein het enorme glas dat speciaal voor hem is aangeschaft. De ervaring leert dat Luts-luts niets eet of drinkt dat meer dan twee lettergrepen in zijn naam heeft. Hoewel -een heel paard half- volgens mij in de gedoogzone zou kunnen zitten. Met luide klokgeluiden die van achter zijn adamsappel komen leegt Luts-luts het glas. Met een vermoeden van blijdschap in zijn stem over weer een recordtijd roept hij: –vullen, vullen!- . Het glas zet hij met een luide klap op de toog. Het mag duidelijk zijn dat het boekje “etiquette aan de bar” nog vele geheimen kent voor deze oermens. Toch is Luts-luts een graag geziene gast. Er kan geen bank zijn omgevallen, geen president zijn gekozen, geen oorlog zijn beslecht of hij heeft er een luide mening, of een even luide snedige, opmerking over. Als Luts-luts zijn wereldbeschouwing in het café loslaat wordt het doorgaans stil in de uitbaterij. De vaste bemanning wacht hoorbaar gespannen op de clou van mop of verhaal. Het is namelijk bekend dat de clou gepaard gaat met zijn unieke bulderende schaterlach van vijf op de schaal van Richter. Een lach die het glaswerk in het café kan doen rinkelen. Hoe beter de mop hoe schallender de lach en hoe hoger de kans dat er een glas zich trillend van de metalen houders losmaakt en kletterend op de bar in stukken valt. Alle aandacht van de barbevolking richt zich dan op het tikken van de klok. Ik heb tien euro ingezet op drieënveertig seconden. Foto: Roan Westerhof